Achterhoekse boekenworm leest:
Kan spoilers bevatten – je bent gewaarschuwd!
Vanaf het begin zat ik er weer meteen in. Je pakt het verhaal zo weer op en voor je het weet zit je er alweer helemaal in. Maar dit deel voelt anders dan het eerste: zwaarder, emotioneler en een stuk intenser.
Wat ik heel sterk vond, is dat je niet alleen het “nu” volgt, maar ook steeds kleine stukjes van het verleden krijgt via het dagboek van Frederic Whitefeather. Daardoor krijg je langzaam meer puzzelstukjes van wat er eerder is gebeurd en waarom dingen zo gelopen zijn. Dat vond ik echt een mooie manier om het verhaal steeds verder open te vouwen.
Ook de dynamiek tussen Genevieve en Luke (Maximillian Whitefeather) vond ik heel interessant om te volgen. Je ziet echt hoe hun band groeit, maar het is allesbehalve makkelijk of vanzelfsprekend. Genevieve is soms echt een soort losgelaten projectiel, iemand die snel in de vechtstand schiet, dingen direct voelt en reageert zonder eerst even tot tien te tellen. En juist dat botst én trekt tegelijk met Luke, die juist probeert rustig te blijven en stap voor stap haar vertrouwen terug te winnen.
Dat geeft hun interacties zoveel spanning en emotie tegelijk. Je voelt dat er iets tussen hen zit, maar het is kwetsbaar en allesbehalve stabiel.
En dan… het einde. Nee. Die zag ik dus echt niet aankomen. Achteraf kun je denken: oké, er waren hints, kleine dingen die werden opgebouwd. Maar tijdens het lezen dacht ik vooral: dat komt later wel goed. Nou… niet dus.
Het is niet zozeer dat ik per se antwoorden nodig heb, die zijn er ergens wel, maar meer dat ik gewoon niet wil opgeven wat dit verhaal nog kan zijn. Ik ben er nog niet klaar mee. Vooral dat labyrint schilderij blijft ergens hangen in mijn hoofd als iets waar nog iets achter zit.
En eerlijk… dat einde voelt voor mij niet als afgesloten. Alsof er nog iets onder ligt wat we nog niet zien. Misschien hoop ik dat gewoon, maar ik ben er simpelweg nog niet klaar mee.
Conclusie:
Een intens vervolg dat je echt meeneemt in emoties en twijfels. Door de dagboek stukken uit het verleden wordt het verhaal steeds gelaagder en duidelijker, en de relatie tussen Genevieve en Luke is gespannen, rauw en heel menselijk opgebouwd. Het is vooral een boek dat blijft hangen, niet omdat alles open is, maar omdat je gewoon nog niet los wil laten wat het kan zijn.
En ergens ben ik misschien gewoon een beetje te eigenwijs om het los te laten. Maar goed… dat is precies waarom ik Luke en Genevieve ook nog niet wil opgeven.
Beautiful passage from the book:
"Let's try this again, shall we, love?"
"It was you, was't it'?"' Elijah turns around and looks me in the eyes. He steps closer. "It was you!" A smirk pulls wide across his face-he's too pleased with himself.
Reactie plaatsen
Reacties