Achterhoekse boekenworm leest:
Kan spoilers bevatten – je bent gewaarschuwd!
Dit keer zat ik er niet meteen vanaf de eerste pagina helemaal in. In vergelijking met de vorige boeken moest ik echt even inkomen in het verhaal. Maar hoe verder ik kwam, hoe meer het me begon te pakken… en uiteindelijk zat ik er toch weer helemaal in.
Wat voor mij echt een van de sterkste punten van dit boek is, is hoe de hoofdpersoon Aurelia Jenkins wordt neergezet. Haar struggles voelen zó echt. Dat gevoel dat je nergens helemaal lijkt te passen, dat je niet goed weet waar je thuishoort… dat is zo herkenbaar. En de manier waarop haar onzekerheid wordt beschreven, die constante innerlijke stem die je laat twijfelen over jezelf, je lichaam en wat je draagt, vond ik echt heel mooi gedaan. Dat is ook iets wat ik zelf heel erg herken, en juist daardoor kwam het extra binnen. Het zit subtiel verweven in het verhaal, maar je voelt het continu.
Dan Esmee… echt haar complete tegenpool, maar wel haar echte soulmate als vriendin. Ze is luid, aanwezig, een beetje gek (op de beste manier), en absoluut niet bang om iemand voor gek te zetten als ze een punt wil maken. Die dynamiek tussen hen vond ik echt leuk om te lezen.
En ja… we hebben weer een hond 🐶
August! En hoe leuk is het dat hij gebaseerd is op haar andere hond? Dat soort details maken het verhaal gewoon extra leuk. Hij voelt ook echt onderdeel van het verhaal en niet zomaar “erbij”.
Wat ik ook sterk, maar tegelijkertijd heftig vond, is hoe bepaalde situaties worden beschreven waarin duidelijk wordt dat sommige mensen het woord “nee” gewoon niet begrijpen. Dat stukje was niet per se leuk om te lezen, maar wel heel realistisch en goed neergezet.
En dan Asher… tja. In het begin dacht ik: oké, cute. Maar hoe verder het verhaal gaat, hoe meer ik dacht: gast, communiceer gewoon even?! Wat verwacht je van haar als je zelf niks duidelijk uitlegt? Dat zorgde soms echt voor frustratie tijdens het lezen.
Richting het einde gebeurt er weer genoeg om je hoofd op volle toeren te laten draaien. Je zit echt van: oké… wat heb ik hier net allemaal gelezen? En meteen beginnen alle theorieën weer in je hoofd te draaien.
Conclusie:
Een verhaal waar je even in moet komen, maar dat je daarna toch weet mee te nemen. Vooral de manier waarop Aurelia’s innerlijke struggles worden beschreven maakt dit boek sterk en herkenbaar. De personages, hun dynamiek en de thema’s geven het verhaal diepgang, terwijl het einde je achterlaat met genoeg om over na te denken.
Beautiful passage from the book:
Sometimes my insecurties still feel like a horde of demons holed up in a dark little corner of my mind, whispering that if i were prettier, thinner, easier te love, maybe people wouldn't have left so easily. but i've learned to live with them. They're part of me, just like my curves are.
Reactie plaatsen
Reacties